szkic

Wstaje dzień Przez rozchylone skrzydła nocy Wypełza zamglone oko świtu. Trwa jeszcze cisza snu, A już pierwszy krzyk ptaka W mroku Przyzywa słońce.

W szarym ogrodzie Śpiew szarego ptaka, O szarym świcie, Szarych ludzi budzi. Szarość wypełza Z szarych zakamarków Podświadomości. Na granicy Szarych snów, Budzi się szare życie, Które będzie piękne, Kiedy pokocha Tęczę.

Życie... Niekończący się Ciąg zdarzeń Wypływający Z podświadomości Istnienia... Radość bycia, Szczęście wybaczania, Kwintesencja Radosnej akceptacji.

Kiedyś to gwiazdy świeciły srebrzyście i księżyc też urok swój miał. Jesienią złote opadały liście, gitarzysta bluesy swe grał. I ja byłam wtedy niezupełnie taka, jaką dziś widzicie mnie; Biegałam nocą do swego chłopaka, nie spałam, o nie! Ach, to był czas! Młodość nigdy nie wierzy w szarości, Bo w oczach ma czas uniesień, szalonej miłości. I wierzy, że ma świat cały pod swymi stopami, I będzie wciąż gitarzysta ze swymi bluesami. Ale te gwiazdy srebrzyście świecące po latach utracą swój blask. Odejdą słowa miłością tętniące i nadejdzie bezbarwny czas. Gitara zamilknie, zapomni o bluesie, jej zerwane struny zje rdza. I w mroku powoli zanurza się dusza, choć coś w sercu gra Ach, czas, młodość... I szkoda, że nie mam świata pod swymi stopami Gdzie byłby wciąż gitarzysta ze swymi bluesami.